Nikt mnie nie słyszy,
I nie usłyszy.
Bo trwam wśród wszechogarniającej ciszy,
Które od jutra już mnie wypełnia.
Czemu nikt mnie nie rozumie?
Czemu zawsze ginę w tłumie
Ludzkich uczuć, słabości,
Ludzkiej więzi, miłości?
Te uczucia-niezbyt obce,
Czy może zupełnie nieznane?
Czy tkwią gdzieś w nas,
Czy też zostały zapomniane
I na nicość skazane?
Niektóre pytania nigdy nie znajdą swej odpowiedzi.
Dość smutny i przygnębiający wiersz.
OdpowiedzUsuńDziękuję za wyłapanie błędu w rozdziale :) I zapraszam już jutro na kolejny rozdział.
Pozdrawiam
LM
Jak ja się cieszę, że udało mi się oddać uczucia! Juhu! Miło mi, że to zauważyłaś :) Co do Szar już niedługo się wszystkiego dowiesz :) Czekam na kolejny twój wiersz.
OdpowiedzUsuń