Wiersz # 4 Dobry nauczyciel

Dobry nauczyciel
Uczy całe życie.
Już od najmłodszych lat
Uczy nas poznawać świat.
Od początku prowadzi,
Kiedy trzeba doradzi.
Ma cierpliwości wiele,
Niczym nasi przyjaciele.
Wszystko tłumaczy,
Kto jest kim i co co znaczy.
To, co kiedyś trudne było,
Teraz proste sie zrobiło.

Wiersz # 3 Nikt

Nikt mnie nie słyszy,
I nie usłyszy.
Bo trwam wśród wszechogarniającej ciszy,
Które od jutra już mnie wypełnia.
Czemu nikt mnie nie rozumie?
Czemu zawsze ginę w tłumie
Ludzkich uczuć, słabości,
Ludzkiej więzi, miłości?
Te uczucia-niezbyt obce,
Czy może zupełnie nieznane?
Czy tkwią gdzieś w nas,
Czy też zostały zapomniane
I na nicość skazane?
Niektóre pytania nigdy nie znajdą swej odpowiedzi.

Wiersz # 2 Wygnańcy losu

1) My skazani,
My wygnani...
Błądzimy w ciemnościach.
Kto zgotował nam ten los?
Ludzie-tacy jak my.
Bo czym się od nich różnimy?
Wszyscy jesteśmy tacy sami-
Jesteśmy losu skazańcami.

2) Swego losu nie zmienimy,
Wciąż tylko błądzimy i błądzimy.
W drodze zwanej życiem.
Los rządzi nami.
A my jesteśmy losu skazańcami.

3) Co my w ogóle możemy zmienić?
Możemy tylko swe życie docenić.
Życie, które jest krótkie i kruche.
Umieramy tak samo jak zwierzęta-
To dla nas rzecz niepojęta.
Wszyscy jesteśmy tacy sami-jesteśmy losu skazańcami.

4) Niestety tak właśnie jest-
Nie zmieni tego żaden gest.
Nic, co ludzkie.
Szybko przemijamy-
Zaledwie chwilę życia mamy.
Jesteśmy wśród zwierząt wybrańcami-
Jesteśmy losu skazańcami.

5) Jednak zdarzają się chwile radości-
Chwile szczęścia, miłości...
Lecz trwają one krótko.
Chwile smutku mogą trwać godzinami. Czemu?
Bo jesteśmy tylko losu skazańcami.

6) Ile warte jest nasze istnienie?
Mniej, niż ludzkie spojrzenie.
Nikt nam nie da dojść do głosu.
Jesteśmy tylko skazańcami losu...

7) Co zrobić-nie wiemy.
Nigdzie swego miejsca nie znajdziemy.
Jak umrzemy, to co z tego?
Będą nowi, nic innego!

Wiersz # 1 Prośba

Czy mi wybaczysz
To,co powiedziałem?
Że nic dla mnie nie znaczysz-
Wiedz,że wtedy kłamałem.
Kochanie...
Czy odpowiesz mi na jedno pytanie?
Dlaczego żyję?
Przecież nie potrafię żyć bez ciebie.
Z tobą było mi jak w niebie.
Nie chciałem tego zmieniać-
Tak wyszło.
Teraz wiem że potrafię już ludzi doceniać.
Teraz wiem,że straciłem wszystko,
Bo ciebie przy mnie nie ma.
Kochanie...
Czy odpowiesz mi na jedno pytanie?
Proszę,odpowiedz mi na nie.
Dlaczego dałem ci odejść i czemu cię opuściłem?
Teraz wiem jak bardzo Twe serce zraniłem.
Tymi słowami.
Byłem głupi,młody-mogę tylko przepraszać
Za błędy młodości.
Może los zlituje się nad nami
I da drugą szansę naszej miłości,
Abym mógł naprawić błędy z mej młodości.
Nie wiem co mam dalej robić.
Bez ciebie nic nie ma sensu,swojej magii...
Mogę poddać się tylko bólowi i nostalgii,
Które wypełniają me i tak już zbolałe serce
Przepełnione tęsknotą i żalem
Po tym,co straciłem.
Dlaczego wtedy takim głupcem byłem?!
Siebie za to nienawidzę.
Poza Tobą świata nie widzę...
Jesteś dla mnie najważniejsza,
Wczoraj to do mnie dotarło-
Jesteś najpiękniejsza!
Drę się na całe gardło.
Bo nie wiem co robić, byś do mnie wróciła.
Żyć bez Ciebie-
to jakby opuściła mnie cała siła.
Wróć do mnie,kochanie,
Kochanie,tylko wróć.
Obiecuję,że już nigdy Cię nie zranię,
Tylko wróć kochanie...

Postanowiłam stworzyć bloga z wierszami które napisałam.