Wiersz # 2 Wygnańcy losu

1) My skazani,
My wygnani...
Błądzimy w ciemnościach.
Kto zgotował nam ten los?
Ludzie-tacy jak my.
Bo czym się od nich różnimy?
Wszyscy jesteśmy tacy sami-
Jesteśmy losu skazańcami.

2) Swego losu nie zmienimy,
Wciąż tylko błądzimy i błądzimy.
W drodze zwanej życiem.
Los rządzi nami.
A my jesteśmy losu skazańcami.

3) Co my w ogóle możemy zmienić?
Możemy tylko swe życie docenić.
Życie, które jest krótkie i kruche.
Umieramy tak samo jak zwierzęta-
To dla nas rzecz niepojęta.
Wszyscy jesteśmy tacy sami-jesteśmy losu skazańcami.

4) Niestety tak właśnie jest-
Nie zmieni tego żaden gest.
Nic, co ludzkie.
Szybko przemijamy-
Zaledwie chwilę życia mamy.
Jesteśmy wśród zwierząt wybrańcami-
Jesteśmy losu skazańcami.

5) Jednak zdarzają się chwile radości-
Chwile szczęścia, miłości...
Lecz trwają one krótko.
Chwile smutku mogą trwać godzinami. Czemu?
Bo jesteśmy tylko losu skazańcami.

6) Ile warte jest nasze istnienie?
Mniej, niż ludzkie spojrzenie.
Nikt nam nie da dojść do głosu.
Jesteśmy tylko skazańcami losu...

7) Co zrobić-nie wiemy.
Nigdzie swego miejsca nie znajdziemy.
Jak umrzemy, to co z tego?
Będą nowi, nic innego!